Kiedy firma z Wielkiej Brytanii lub Europy decyduje się zatrudnić swojego pierwszego pracownika w USA, jednym z pierwszych pytań, jakie zadaje sobie zespół finansowy jest: ile to tak naprawdę będzie kosztować?
Odpowiedź brzmi prawie zawsze więcej niż oczekiwano, nie dlatego, że Stany Zjednoczone są znacznie droższe niż Wielka Brytania, ale dlatego, że struktura kosztów jest zupełnie inna. Pozycje wydatków są inne. Systemy są inne. Zasady dotyczące tego, co jest obowiązkowe, a co uznaniowe, są inne. Firma, która nanosi założenia dotyczące kosztów zatrudnienia w Wielkiej Brytanii na zatrudnienie w USA, będzie miała poważne błędy w obliczeniach.
W tym przewodniku omówimy wszystkie główne kategorie kosztów pracodawcy, porównując to, co płacisz w Wielkiej Brytanii, z tym, co płacisz w USA, korzystając ze zweryfikowanych danych z lat 2025 i 2026. Wszystkie podane kwoty pochodzą ze źródeł. Nic nie jest szacunkowe.
Uwaga przed rozpoczęciem: to porównanie kosztów pracodawcy, a nie wynagrodzenia netto pracownika. Jest to również porównanie kosztów ustawowych i rynkowych, z którymi się Państwo zmierzą. Koszty indywidualne będą się różnić w zależności od stanu, stanowiska, poziomu wynagrodzenia i oferowanego pakietu świadczeń.
Numer nagłówka: ile tak naprawdę płacą pracodawcy
Zanim przejdziemy do szczegółów, oto punkt odniesienia, który pomoże nam ująć wszystko inne.
Według amerykańskiego Biura Statystyki Pracy (Bureau of Labor Statistics) , w grudniu 2025 r. całkowite koszty wynagrodzeń pracowników sektora prywatnego ponoszone przez pracodawców wyniosły średnio 46.15 USD za godzinę. 70.1% z tej kwoty stanowiły wynagrodzenia i pensje, a 29.9% koszty świadczeń.
Inaczej mówiąc: za każdego dolara płaconego pracownikowi w USA płacisz około 0.43 dolara dodatkowo w postaci świadczeń i podatków pracodawcy. Przy pensji wynoszącej 1.00 000 dolarów, całkowity koszt pracodawcy wynosi około 143 000 dolarów, po uwzględnieniu wszystkich obowiązkowych i standardowych kosztów dobrowolnych.
W Wielkiej Brytanii analogiczne obliczenia dają zasadniczo podobną liczbę, ale struktura jest zupełnie inna. Zrozumienie tej struktury pozwala na prawidłowe budżetowanie.
Kategoria 1: Podatki od wynagrodzeń
W Wielkiej Brytanii: składki na ubezpieczenie społeczne
Pracodawcy w Wielkiej Brytanii płacą składki na ubezpieczenie społeczne (NIC) klasy 1 od zarobków pracowników przekraczających próg ubezpieczenia społecznego.
Od 6 kwietnia 2025 r., zgodnie ze zmianami ogłoszonymi w budżecie na jesień 2024 r.:
- Oceniać: 15% (wzrost z 13.8%)
- Próg wtórny: 5,000 funtów rocznie (obniżka z 9,100 funtów)
- Górna granica: Brak. Składka NI pracodawcy dotyczy wszystkich zarobków powyżej 5,000 GBP bez limitu.
Potwierdzone przez HMRC : stawka od 6 kwietnia 2026 r. do 5 kwietnia 2027 r. w odniesieniu do wydatków i świadczeń wynosi 15%.
Dla pracownika w Wielkiej Brytanii zarabiającego 60 000 funtów:
- Składka NI pracodawcy = 15% x (40 000 GBP – 5 000 GBP) = 15% x 35 000 GBP = £ 8,250 rocznie
Dla pracownika w Wielkiej Brytanii zarabiającego 60 000 funtów:
- Składka NI pracodawcy = 15% x (40 000 GBP – 5 000 GBP) = 15% x 35 000 GBP = £ 5,250 rocznie
W systemie amerykańskim nie ma odpowiednika brytyjskiego ubezpieczenia społecznego pracodawcy, które obejmowałoby wszystkie zarobki pracownika przekraczające niski próg. Amerykańskim odpowiednikiem jest FICA , które działa zupełnie inaczej.
W USA: FICA i FUTA
Pracodawcy w USA płacą dwa federalne podatki od wynagrodzeń oprócz pensji pracowników.
FICA (Ustawa o federalnych składkach na ubezpieczenie):
FICA finansuje ubezpieczenia społeczne i Medicare. Pracodawcy dopłacają do składek pracowników.
- Zakład Ubezpieczeń Społecznych: 6.2% wynagrodzenia, do wysokości limitu podstawy wynagrodzenia wynoszącego 184 500 dolarów w roku 2026 (potwierdzonego przez Publikacja IRS nr 926, wydanie z 2026 r.)
- Opieka zdrowotna: 1.45% wszystkich wynagrodzeń, bez górnego limitu
- Łączna stawka FICA dla pracodawców: 7.65%
Dla pracownika z USA zarabiającego 100 000 dolarów rocznie:
- Ubezpieczenie społeczne (pracodawca): 6.2% x 184 500 USD = 11 439 USD
- Medicare (pracodawca): 1.45% x 200 000 USD = 1,450 USD
- Łączna kwota FICA (pracodawca): 14 339 USD rocznie
Dla pracownika w USA zarabiającego 200 000 dolarów rocznie (powyżej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne):
- Ubezpieczenie społeczne (pracodawca): 6.2% x 184 500 USD = 11 439 USD
- Medicare (pracodawca): 1.45% x 200 000 USD = 2,900 USD
- Łączna kwota FICA (pracodawca): 14 339 USD rocznie
FUTA (federalna ustawa o podatku od bezrobocia):
Pracodawcy płacą federalny podatek od bezrobocia od pierwszych 7,000 dolarów wynagrodzenia każdego pracownika. Stawka podstawowa wynosi 6.0%, ale pracodawcy w stanach, które stosują się do przepisów, otrzymują ulgę w wysokości 5.4%, co zmniejsza efektywną stawkę do 0.6%.
- Efektywny koszt FUTA na pracownika: 0.6% x 7,000 dolarów = $ 42 rocznie
Państwowe ubezpieczenie na wypadek bezrobocia (SUTA):
Każdy stan USA pobiera również składki na ubezpieczenie od bezrobocia. Stawki różnią się znacznie w zależności od stanu i doświadczenia pracodawcy (historii roszczeń). Nowi pracodawcy zazwyczaj płacą standardową stawkę przez pierwsze kilka lat. Większość stawek waha się od 1% do 5% od podstawy wynagrodzenia, która różni się w zależności od stanu (od 7,000 do ponad 50 000 dolarów, w zależności od stanu).
Kluczowa kwestia: SUTA to dodatkowy koszt dla pracodawcy, który nie ma bezpośredniego odpowiednika w Wielkiej Brytanii. Nie jest on widoczny w negocjacjach płacowych. Jest całkowicie niewidoczny dla pracownika. I zaskakuje wielu międzynarodowych pracodawców.
Porównanie bezpośrednie: podatki od wynagrodzeń
UK | US | |
Główny podatek od wynagrodzeń | Składka NIC pracodawcy: 15% powyżej 5,000 GBP | FICA pracodawcy: 7.65% |
Górna granica | Bez czapki | Ubezpieczenia społeczne ograniczone do kwoty bazowej wynagrodzenia wynoszącej 184 500 dolarów |
Podatek od bezrobocia | Składka pracodawcy na ubezpieczenie społeczne finansuje świadczenia państwowe (NHS, emerytura państwowa, opieka społeczna) | FUTA (0.6% do 7,000 USD) + SUTA (1–5%, w zależności od stanu) |
Administracja | HMRC za pośrednictwem PAYE | IRS (federalny) + agencje stanowe osobno |
Praktyczne implikacje: Przy średnim wynagrodzeniu składki brytyjskiego pracodawcy na ubezpieczenie społeczne (NI) są proporcjonalnie wyższe niż składki FICA w USA dla większości specjalistów. Jednak pracodawcy w USA borykają się z większą złożonością administracyjną (wiele agencji, rozliczanie zasiłków dla bezrobotnych w poszczególnych stanach) oraz dodatkowymi kosztami SUTA, które nie mają odpowiednika w Wielkiej Brytanii.
Kategoria 2: Ubezpieczenie zdrowotne
To największa różnica strukturalna między kosztami ponoszonymi przez pracodawców w USA i Wielkiej Brytanii, która najbardziej zaskakuje międzynarodowe firmy.
W Wielkiej Brytanii: NHS
Pracodawcy w Wielkiej Brytanii nie finansują opieki zdrowotnej pracowników. NHS zapewnia powszechną opiekę finansowaną z podatków, które obejmują składki na ubezpieczenie społeczne (National Insurance). Pracownicy są objęci ubezpieczeniem niezależnie od tego, czy są zatrudnieni, czy nie. Pracodawcy nie płacą bezpośrednio za ubezpieczenie zdrowotne.
Niektórzy pracodawcy w Wielkiej Brytanii oferują prywatne ubezpieczenie medyczne (PMI) jako dodatkowy benefit. Jest ono opcjonalne i zazwyczaj służy do szybszego dostępu do leczenia. Koszt wynosi zazwyczaj od 500 do 2,000 funtów rocznie na pracownika, w zależności od poziomu ubezpieczenia i wieku pracownika.
W USA: ubezpieczenie zdrowotne sponsorowane przez pracodawcę
W Stanach Zjednoczonych nie ma powszechnej opieki zdrowotnej. Ubezpieczenie zdrowotne finansowane przez pracodawcę jest podstawowym ubezpieczeniem zdrowotnym dla zdecydowanej większości pracujących Amerykanów. W praktyce nie jest ono opcjonalne.
Według badania KFF dotyczącego świadczeń zdrowotnych dla pracodawców z 2025 r. , miarodajnym rocznym punktem odniesienia w zakresie kosztów opieki zdrowotnej ponoszonych przez pracodawców w USA jest:
- Średnia roczna składka za ubezpieczenie indywidualne: $9,325
- Średnia roczna składka za ubezpieczenie rodzinne: $26,993
- Pracownicy płacą średnio 16% na ubezpieczenie indywidualne (1,368 USD rocznie) i 26% na ubezpieczenie rodzinne (6,850 USD rocznie)
- Pozostałą część płacą pracodawcy: około 7,957 dolarów na pracownika w przypadku ubezpieczenia indywidualnego i 20 143 dolarów na pracownika w przypadku ubezpieczenia rodzinnego średnio
W przypadku pięcioosobowego zespołu pracowników ze Stanów Zjednoczonych (objętych jednym ubezpieczeniem) roczne składki pracodawcy na ubezpieczenie zdrowotne wyniosą około 39 785 USD, nie uwzględniając żadnych innych świadczeń.
Dlaczego jest to ważne dla międzynarodowych firm:
Jakość Twojego planu zdrowotnego jest jednym z najważniejszych czynników decydujących o Twojej zdolności do przyciągnięcia i utrzymania pracowników z USA. Kandydaci z USA będą pytać o sieć planów, poziomy udziału własnego oraz składki pracodawcy. Plan z minimalnym udziałem własnym lub plan z bardzo wysokim udziałem własnym pracownika postawi Cię w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z uznanymi pracodawcami z USA.
Jedną z praktycznych zalet korzystania z usług Pracodawcy Rejestrującego (PEO) jest dostęp do grupowych planów zdrowotnych po stawkach, do których mali międzynarodowi pracodawcy nie mogliby uzyskać dostępu samodzielnie. Twoi pracownicy korzystają z siły nabywczej znacznie większej puli.
Porównanie bezpośrednie: opieka zdrowotna
UK | US | |
Obowiązek pracodawcy | Brak (NHS finansowany z podatków) | Oczekuje się, że pracodawca będzie sponsorował ubezpieczenie zdrowotne, które będzie w dużej mierze obowiązkowe dla zapewnienia konkurencyjności |
Średni koszt pracodawcy na pracownika | Minimalne (opcjonalne PMI 500–2,000 GBP) | ~7,957 USD rocznie za pojedyncze ubezpieczenie (KFF 2025) |
Oczekiwania pracowników | NHS jako punkt odniesienia, PMI jako dodatek | Ubezpieczenie zdrowotne jako podstawowy element wynagrodzenia |
Złożoność regulacyjna | Niski | Wysoki (obowiązują ustawy ACA, ERISA, COBRA, HIPAA) |
Kategoria 3: Oszczędności emerytalne i rentowe
W Wielkiej Brytanii: automatyczny zapis
Zgodnie z obowiązującym w Wielkiej Brytanii systemem automatycznego zapisywania pracowników do programów emerytalnych pracodawcy muszą automatycznie zapisać kwalifikujących się pracowników do odpowiedniego programu emerytalnego i wpłacać minimalną kwotę składek.
Aktualne stawki na lata 2025/26 i 2026/27 (potwierdzone przez The Pensions Regulator ):
- Minimalna składka pracodawcy: 3% kwalifikujących się zarobków
- Całkowity minimalny wkład: 8% (pracodawca 3% + pracownik 5%)
- Kwalifikujący przedział zarobków 2025/26: £ 6,240 do 50,270 rocznie
Dla pracownika zarabiającego 40 000 funtów:
- Kwalifikujące zarobki: 40 000 GBP – 6,240 GBP = 33 760 GBP
- Składka pracodawcy (3%): £ 1,013 rocznie
Dla pracownika zarabiającego 40 000 funtów:
- Kwalifikujące się zarobki: 50 270 GBP – 6 240 GBP = 44 030 GBP (wkład obliczany jest wyłącznie do górnego limitu)
- Składka pracodawcy (3%): £ 1,321 rocznie
Wielu pracodawców w Wielkiej Brytanii odprowadza składki przekraczające minimalne 3% w ramach świadczeń konkurencyjnych, przy czym wśród pracodawców z branży powszechne jest odprowadzanie składek na poziomie 5–6%.
W USA: plany 401(k)
Amerykańskim narzędziem oszczędzania na emeryturę jest plan 401(k). W przeciwieństwie do brytyjskiego automatycznego zapisu, pracodawcy nie mają ustawowego obowiązku oferowania planu 401(k) ani dopłacania składek pracowniczych. W praktyce jednak kandydaci w USA oczekują, że plan 401(k) z dopłatą pracodawcy będzie standardowym elementem konkurencyjnego pakietu wynagrodzeń.
Według Fidelity i wielu źródeł rynkowych :
- Średnie dopasowanie pracodawcy: od 4% do 6% wynagrodzenia pracownika
- Najczęściej spotykana struktura: 50% dopasowania do pierwszych 6% wynagrodzenia wpłacanego przez pracownika
- Całkowity średni wkład pracodawcy: około 4.8% wynagrodzenia pracownika
W przypadku pracownika zarabiającego 100 000 dolarów i otrzymującego 50% dopłaty do pierwszych 6%:
- Pracownik wnosi 6% = 6,000 dolarów
- Pracodawca dokłada 50% = 3,000 dolarów
- Koszt pracodawcy: 3,000 dolarów rocznie dla pracownika zarabiającego 100 000 dolarów
Dla pracownika zarabiającego 150 000 dolarów i mającego taką samą strukturę:
- Koszt pracodawcy: 4,500 dolarów rocznie
Wpłata na konto 401(k) wymaga również skonfigurowania planu, administrowania nim oraz zgodności z przepisami ERISA. Jeśli samodzielnie tworzysz plan 401(k), potrzebujesz administratora planu, powiernika oraz corocznych deklaracji zgodności. Za pośrednictwem PEO lub EOR Twoi pracownicy mają dostęp do istniejącej struktury planu z już wdrożoną administracją.
Porównanie bezpośrednie: emerytura i renta
UK | US | |
Obowiązek ustawowy | Tak. Minimalny wkład pracodawcy wynosi 3%. | Brak ustawowego wymogu oferowania lub dopasowywania |
Norma rynkowa | 3-6% składki pracodawcy | 3-6% dopłaty pracodawcy do planu 401(k) |
Podstawa obliczeniowa | W przypadku kwalifikujących się zarobków (6,240–50 270 GBP) | Z pełną pensją |
Koszty administracyjne | Niska przez listę płac | Wyżej: konfiguracja planu, zgodność z ERISA, roczne sprawozdania |
Oczekiwania pracowników | Składka emerytalna jako standard | 401(k) z dopasowaniem jako standard |
Kategoria 4: Zasiłek chorobowy
W Wielkiej Brytanii: Ustawowy zasiłek chorobowy
Pracodawcy w Wielkiej Brytanii są prawnie zobowiązani do wypłacania zasiłku chorobowego (SSP) uprawnionym pracownikom, którzy nie są w stanie pracować z powodu choroby.
Od 6 kwietnia 2026 r., zgodnie ze zmianami wprowadzonymi ustawą o prawach pracowniczych z 2025 r. (potwierdzonymi przez Acas ):
- Stawka SSP: 123.25 GBP tygodniowo (lub 80% średnich tygodniowych zarobków, jeśli są niższe)
- Płatne od: Pierwszy dzień nieobecności (poprzednie trzy dni oczekiwania zostały usunięte w kwietniu 2026 r.)
- Czas trwania: Do 28 tygodni
- Pracodawca ponosi pełny koszt. Program odzyskiwania SSP zakończył się w 2014 r.
W przypadku większości stanowisk zawodowych pracodawcy oferują wynagrodzenie chorobowe w ramach umowy, które przekracza SSP. Oferowanie pełnego wynagrodzenia za pierwsze od jednego do czterech tygodni nieobecności jest powszechną praktyką wśród pracodawców.
W USA: Brak federalnego obowiązku wypłacania zasiłku chorobowego
W Stanach Zjednoczonych nie ma federalnego, ustawowego zasiłku chorobowego. Pracodawcy nie są zobowiązani, zgodnie z prawem federalnym, do zapewniania płatnego urlopu chorobowego.
Jednak wiele stanów i miast wprowadziło własne obowiązkowe płatne urlopy chorobowe. Kalifornia, Nowy Jork, New Jersey, Illinois, Massachusetts i coraz więcej innych stanów wymaga płatnych urlopów chorobowych, z różnymi stawkami naliczania, limitami i warunkami kwalifikacyjnymi.
W praktyce większość profesjonalnych pracodawców w USA oferuje od pięciu do dziesięciu dni płatnego urlopu chorobowego rocznie, jako osobne uprawnienie lub jako część łączonego planu PTO (płatnego czasu wolnego). Plan PTO, który łączy urlop wypoczynkowy, chorobowy i dni wolne, jest powszechny w USA i często przedstawiany pracownikom jako łączny roczny urlop wynoszący od 15 do 20 dni.
Brak federalnego minimum oznacza, że Twoje obowiązki różnią się znacząco w zależności od stanu, w którym pracuje Twój pracownik. To kolejny obszar, w którym ważna jest wiedza specjalistyczna na temat zgodności z przepisami obowiązującymi w poszczególnych stanach.
Porównanie bezpośrednie: Zasiłek chorobowy
UK | US | |
Wymagania ustawowe | Tak: SSP 123.25 GBP/tydzień od pierwszego dnia | Brak wymogów federalnych; wymagania stanowe są różne |
Norma rynkowa | Zasiłek chorobowy na podstawie umowy powyżej SSP, zazwyczaj 1–4 tygodnie pełnego wynagrodzenia | 5-10 dni płatnego urlopu chorobowego lub łączonego urlopu płatnego |
Przejrzystość kosztów pracodawcy | Przewidywalny poziom podłogi za pomocą SSP | Zmienna; zależy od stanu, polityki i wskaźników absencji |
Złożoność stanu | Jednolity w całej Wielkiej Brytanii | Różni się w zależności od stanu. Kalifornia i Nowy Jork mają szczególnie restrykcyjne przepisy. |
Kategoria 5: Płatny urlop roczny
W Wielkiej Brytanii: Minimalne wymagania ustawowe
Zgodnie z przepisami o czasie pracy (Working Time Regulations) pracownikom w Wielkiej Brytanii przysługuje co najmniej 28 dni płatnego urlopu rocznie (wliczając dni świąteczne). Większość pracodawców oferuje standardowo 25 dni plus dni świąteczne.
W USA: Brak federalnego minimalnego wynagrodzenia
W Stanach Zjednoczonych nie obowiązuje federalny minimalny wymiar płatnego urlopu rocznego. Pracodawcy nie mają prawnego obowiązku zapewniania płatnego urlopu wypoczynkowego.
W praktyce obowiązują normy rynkowe. Pracodawcy z branży profesjonalnej i technologicznej zazwyczaj oferują:
- Wstęp na stanowiska średniego szczebla: 10 do 15 dni płatnego urlopu
- Role kierownicze: 15 do 20 dni
- Nieograniczone zasady PTO: Coraz częściej, ale rzadziej niż sugerują relacje medialne
Dla firmy zatrudniającej jednocześnie pracowników z Wielkiej Brytanii i USA, różnica w uprawnieniach urlopowych stanowi kulturowy punkt zapalny. Pracownicy z USA nie oczekują 25 dni urlopu. Ustalenie polityki urlopowej w USA na poziomie brytyjskim może być zbyt kosztowne; ustalenie jej zbyt niskiego poziomu w stosunku do norm rynkowych w USA może utrudnić pozyskiwanie talentów.
Kategoria 6: Ubezpieczenie od wypadków przy pracy
W Wielkiej Brytanii: Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej pracodawcy
Pracodawcy w Wielkiej Brytanii są prawnie zobowiązani do posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pracodawcy (EL), obejmującego pracowników, którzy doznali choroby lub urazu w pracy. Minimalna suma ubezpieczenia wynosi 5 milionów funtów na jedno roszczenie. Roczne składki są stosunkowo niskie w przypadku większości stanowisk biurowych.
W USA: odszkodowania dla pracowników
Pracodawcy w USA muszą posiadać ubezpieczenie od wypadków przy pracy w niemal każdym stanie. Nie jest ono opcjonalne i nie jest zapewniane w ramach systemu federalnego. Każdy stan ma własny system, zasady i struktury stawek ubezpieczenia od wypadków przy pracy.
Składki na ubezpieczenie od wypadków przy pracy są obliczane na podstawie listy płac i różnią się w zależności od kodu klasyfikacji branżowej. Według danych z 2025 roku, średnia krajowa stawka ubezpieczenia od wypadków przy pracy wynosi około 1.03 dolara na każde 100 dolarów wynagrodzenia. Pracownicy biurowi i administracyjni (kod NCCI 8810) ponoszą znacznie niższą stawkę, zazwyczaj około 0.35 dolara na każde 100 dolarów wynagrodzenia, co odzwierciedla niższe ryzyko odniesienia obrażeń.
Dla pracownika biurowego zarabiającego 100 000 dolarów:
- Odszkodowanie dla pracowników w wysokości 0.35 USD za każde 100 USD: $ 350 rocznie
W przypadku tego samego pracownika na stanowisku lub w stanie obarczonym wyższym ryzykiem koszt jest znacznie wyższy.
Odszkodowanie pracownicze w formie EOR lub PEO jest zawarte w strukturze usługi, co oznacza, że nie musisz sam wyszukiwać i utrzymywać własnej polisy.
Kategoria 7: Urlop rodzicielski
To jedna z najbardziej uderzających różnic pomiędzy tymi dwoma systemami, która często zaskakuje firmy ze Stanów Zjednoczonych współpracujące z zespołami z Wielkiej Brytanii i odwrotnie.
W Wielkiej Brytanii: Ustawowy zasiłek macierzyński i ojcowski
Pracodawcy w Wielkiej Brytanii są prawnie zobowiązani do finansowania ustawowego zasiłku macierzyńskiego (SMP) dla uprawnionych pracownic. W latach 2025/26:
- Pierwsze tygodnie 6: 90% średnich tygodniowych zarobków pracownika
- Pozostałe 33 tygodnie: 194.32 GBP tygodniowo (stawka ustawowa na lata 2026/27, w porównaniu ze 187.18 GBP w latach 2025/26) lub 90% średnich tygodniowych zarobków, w zależności od tego, która kwota jest niższa
- Całkowity czas trwania: Do 52 tygodni, przy czym ostatnie 13 tygodni jest niepłatne
- Pracodawcy mogą odzyskać 92% SMP od HMRC (lub 103% w przypadku mniejszych pracodawców)
Ustawowy zasiłek ojcowski wynosi dwa tygodnie i wynosi 194.32 GBP tygodniowo (stawka z 2026/27 r.). Wielu pracodawców oferuje wyższe zasiłki macierzyńskie i ojcowskie niż ustawowe minimum, co stanowi dodatkowy koszt dla pracodawcy.
W USA: Brak federalnego płatnego urlopu rodzicielskiego
W Stanach Zjednoczonych nie ma federalnego, ustawowego, płatnego urlopu rodzicielskiego. Ustawa o urlopach rodzinnych i medycznych (FMLA) zapewnia uprawnionym pracownikom do 12 tygodni bezpłatnego, chronionego urlopu, ale pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia za ten czas.
Niektóre stany wprowadziły własne programy płatnych urlopów rodzinnych. Kalifornia, Nowy Jork, New Jersey, Massachusetts, Waszyngton i Connecticut mają obowiązkowe programy płatnych urlopów rodzinnych finansowane ze składek pracowniczych. W większości tych stanów pracodawca administruje składkami, ale nie finansuje świadczenia bezpośrednio z własnych kosztów.
W praktyce większość profesjonalnych pracodawców w USA oferuje jakąś formę płatnego urlopu rodzicielskiego jako konkurencyjne świadczenie, zazwyczaj trwające od sześciu do dwunastu tygodni dla głównego opiekuna. Jest to całkowicie uznaniowe na mocy prawa federalnego i pochodzi bezpośrednio z budżetu pracodawcy.
Porównanie bezpośrednie: Urlop rodzicielski
UK | US | |
Urlop płatny ustawowo | Tak: SMP do 39 tygodni; środki pracodawcy, ale można odzyskać większość | Brak wymogów federalnych: FMLA zapewnia jedynie 12 tygodni bezpłatnego pobytu |
Koszt dla pracodawcy | Środki SMP (odzyskane od HMRC) plus koszty administracyjne | Norma rynkowa to 6-12 tygodni płatnych, w całości finansowanych przez pracodawcę |
Zobowiązania państwowe | Jednolity w całej Wielkiej Brytanii | Kalifornia, Nowy Jork i inne stany mają państwowe programy płatnych urlopów rodzinnych |
Pracodawca może odzyskać | Tak: 92% SMP dla większości pracodawców | Brak mechanizmu odzyskiwania |
Łączenie wszystkiego: model kosztów równoległych
Poniższa tabela ilustruje całkowity koszt zatrudnienia porównywalnego specjalisty w Wielkiej Brytanii, wynoszący 70 000 GBP i 120 000 USD w Stanach Zjednoczonych (co odpowiada w przybliżeniu sile nabywczej dla stanowiska specjalisty średniego szczebla). Wszystkie dane pochodzą z lat 2025/2026 i opierają się na zweryfikowanych stawkach.
Pracodawca w Wielkiej Brytanii, pensja 70 000 funtów:
Pozycja kosztowa | Obliczenie | Koszt roczny |
Wynagrodzenie podstawowe | £70,000 | |
Pracodawca NI | 15% x (70 000 GBP – 5 000 GBP) | £9,750 |
Emerytura z automatycznym zapisem | 3% x (70 000 GBP – 5 000 GBP) | £1,321 |
Prywatne ubezpieczenie medyczne | Opcjonalnie, różnie | £ 800- £ 2,000 |
Całkowity koszt pracodawcy | ~82,000-83,000 funtów |
Pracodawca z USA, pensja 120 000 USD:
Pozycja kosztowa | Obliczenie | Koszt roczny |
Wynagrodzenie podstawowe | $120,000 | |
Pracodawca FICA | 7.65% x 120,000 USD | $9,180 |
FUTA | 0.6% x 7,000 USD | $42 |
SUTA | ~2% x stanowa podstawa płacy (zmienna) | ~ 500-1,500 USD |
Ubezpieczenie zdrowotne (udział pracodawcy, indywidualne) | Średnia KFF 2025 | ~ $ 7,957 |
401(k) mecz | 50% dopasowania do pierwszych 6% = 3% | $3,600 |
Odszkodowania pracownicze (praca biurowa) | 0.35 dolara za 100 dolarów | $420 |
Całkowity koszt pracodawcy | ~ 141,700-143,000 USD |
Procentowy wzrost wynagrodzenia zasadniczego jest zasadniczo podobny na obu rynkach: w Wielkiej Brytanii wynosi około 15-16% w przypadku samych kosztów obowiązkowych (głównie składki na ubezpieczenie społeczne i emerytalne) lub 17-18%, jeśli uwzględnimy typowe świadczenie PMI. W Stanach Zjednoczonych odpowiedni wzrost wynosi 18-20% (głównie ubezpieczenie zdrowotne i FICA łącznie). Struktura jest bardzo różna, ale liczby są bliższe, niż większość osób się spodziewa. Struktura jest jednak zasadniczo różna, a elementy, które system amerykański wymaga od Ciebie niezależnego zarządzania: zakup ubezpieczenia zdrowotnego, administracja planem 401(k), polisa odszkodowawcza dla pracowników, rejestracja bezrobotnych w poszczególnych stanach. To wszystko generuje znacznie większe koszty operacyjne.
Co to oznacza dla Twojej ekspansji w USA
Z tego porównania nasuwają się dwa wnioski.
Po pierwsze, całkowity koszt zatrudnienia pracownika w USA nie jest znacząco wyższy niż w przypadku porównywalnego zatrudnienia w Wielkiej Brytanii w ujęciu procentowym. Powszechnie powtarzana obawa, że w USA koszty są zaporowe, często jest przesadzona. Prawdą jest, że struktura kosztów wymaga starannego modelowania, szczególnie w odniesieniu do ubezpieczenia zdrowotnego, które jest zarówno większym kosztem bezwzględnym, jak i bardziej zmiennym niż jakikolwiek odpowiednik w Wielkiej Brytanii.
Po drugie, złożoność operacyjna kosztów zatrudnienia w USA jest znacznie wyższa niż w Wielkiej Brytanii. Mamy tu do czynienia z oddzielnymi agencjami federalnymi i stanowymi, gdzie głównym zadaniem jest pozyskiwanie i administrowanie ubezpieczeniami zdrowotnymi, z rejestracją zasiłków dla bezrobotnych i odszkodowań pracowniczych w poszczególnych stanach oraz z systemem oszczędzania na emeryturę, który wymaga utworzenia planu i ciągłej zgodności z ERISA.
Dlatego większość międzynarodowych firm wchodzących na rynek USA współpracuje z partnerem, który zarządza tymi obowiązkami w ich imieniu – albo za pośrednictwem Pracodawcy Rejestrującego, zanim utworzą podmiot w USA, albo za pośrednictwem modelu PEO+, gdy już taki podmiot powstanie.
Nasze poradniki dotyczące działania pracodawcy rejestrującego oraz PEO i usług kadrowo-płacowych szczegółowo wyjaśniają oba modele. A jeśli jesteś na etapie planowania struktury swojego podmiotu w USA i rekrutacji, nasz kompleksowy poradnik dotyczący ekspansji z Wielkiej Brytanii do USA zawiera pełen obraz.
W Foothold America co tydzień współpracujemy z dyrektorami finansowymi i dyrektorami finansowymi firm w Wielkiej Brytanii i Europie, opracowując amerykańskie modele kosztów zatrudnienia na potrzeby prezentacji dla zarządów i analiz inwestycyjnych. Rozumiemy oba systemy i wnosimy tę podwójną perspektywę do każdej rozmowy.
Jeśli budujesz swoją strategię biznesową w USA i chcesz przeanalizować dane liczbowe dla konkretnego planu zatrudnienia i stanów docelowych, skontaktuj się z naszym zespołem . Prawdziwi ludzie, z prawdziwym doświadczeniem, którzy przedstawią Ci konkretne liczby.
Często zadawane pytania: Koszty zatrudnienia w USA i Wielkiej Brytanii
Uzyskaj odpowiedzi na wszystkie swoje pytania i zrób pierwszy krok w kierunku ekspansji swojego biznesu w USA.
Jakie są główne różnice w kosztach zatrudnienia między USA i Wielką Brytanią?
Struktura różni się bardziej niż całość. Pracodawcy w Wielkiej Brytanii płacą 15% składki na ubezpieczenie społeczne pracodawcy, minimalną składkę emerytalną i ustawowe zasiłki chorobowe. Pracodawcy w USA płacą 7.65% składki FICA, ale również finansują ubezpieczenie zdrowotne, które stanowi główny koszt na pracownika. Po zsumowaniu wszystkich kosztów, całkowity koszt zatrudnienia w każdym kraju jest bardziej zbliżony, niż większość firm się spodziewa.
Jak wyglądają średnie wynagrodzenia pracowników w USA i Wielkiej Brytanii?
Pensje w USA są generalnie wyższe, szczególnie w sektorze technologii i usług profesjonalnych. Wynagrodzenia różnią się również znacznie między miastami w USA – Nowy Jork i San Francisco znacznie przewyższają Nashville czy Dallas. Różnica między miastami w USA może być większa niż różnica między USA a Wielką Brytanią. Zawsze porównuj stawki z lokalnymi stawkami w mieście docelowym, a nie ze średnimi krajowymi.
Dlaczego pensje w USA są generalnie wyższe niż w Wielkiej Brytanii?
Na wzrost płac w USA wpływa kilka czynników. W większości dużych miast konkurencja o talenty jest zacięta, a wielkość rynku krajowego podnosi płace w wielu sektorach. Pracownicy nie mają również dostępu do NHS, więc przy ocenie oferty biorą pod uwagę koszty opieki zdrowotnej. Pracodawcy odpowiadają wyższą pensją zasadniczą, ubezpieczeniem zdrowotnym i dopłatą do planu 401(k).
Jak podatki i potrącenia wpływają na wynagrodzenie netto w USA i Wielkiej Brytanii?
W Stanach Zjednoczonych federalny podatek dochodowy, stanowy podatek dochodowy i składka FICA dla pracowników obniżają wynagrodzenie brutto, a pracownicy zazwyczaj płacą również składki na ubezpieczenie zdrowotne. Pracownicy w Wielkiej Brytanii płacą podatek dochodowy i składki na ubezpieczenie społeczne (NI). Dziewięć stanów USA nie ma stanowego podatku dochodowego, co może znacząco zwiększyć dochód netto. Przed porównaniem ofert należy modelować wynagrodzenie netto dla konkretnego stanu.
Jakie są główne czynniki wpływające na koszty zatrudnienia w USA i Wielkiej Brytanii?
W Wielkiej Brytanii głównymi czynnikami wpływającymi na wysokość składek są składki pracodawcy na ubezpieczenie społeczne (NI), składki emerytalne i uprawnienia ustawowe. W Stanach Zjednoczonych są to FICA, ubezpieczenie zdrowotne, stanowy podatek od bezrobocia, odszkodowania pracownicze i program 401(k). Lokalizacja w USA ma duży wpływ na zróżnicowanie. Najtańszy stan nie zawsze jest najtańszy, biorąc pod uwagę talenty i wynagrodzenia, dlatego należy najpierw oszacować całkowite koszty.
Jak koszty utrzymania wpływają na różnice w wynagrodzeniach między USA i Wielką Brytanią?
Koszty życia w najdroższych miastach USA przewyższają te w najdroższych miastach europejskich. Za pensję w Austin można kupić znacznie więcej niż za tę samą kwotę w San Francisco. Przy ustalaniu wynagrodzenia należy korzystać z lokalnych danych o wynagrodzeniach w mieście docelowym. Różnice w obrębie Stanów Zjednoczonych mogą być większe niż ogólna różnica między wynagrodzeniami w USA i Wielkiej Brytanii.
Czy świadczenia pracownicze są zazwyczaj lepsze w USA czy w Wielkiej Brytanii?
Zależy to od tego, co mierzymy. Pracownicy w Wielkiej Brytanii mają ubezpieczenie NHS, ustawowy urlop wypoczynkowy i emerytury z automatycznym zapisem do systemu emerytalnego jako podstawę, a ustawowy urlop rodzicielski jest bardziej dochodowy. Świadczenia w USA mogą być hojne, ale pracownicy zazwyczaj płacą na nie więcej. Aby uzyskać rzetelne porównanie, należy wziąć pod uwagę pełen zakres uprawnień na każdym rynku, a nie tylko nominalne wynagrodzenie.
Jak wyglądają podatki od wynagrodzeń płaconych przez pracodawców w USA i Wielkiej Brytanii?
Brytyjski pracodawca pobiera składkę na ubezpieczenie społeczne (NI) w wysokości 15% od zarobków powyżej 5,000 GBP, co jest proporcjonalnie wyższą składką niż amerykański pracodawca FICA, która wynosi 7.65%. Amerykańscy pracodawcy płacą również federalny i stanowy podatek od bezrobocia. Po dodaniu ubezpieczenia zdrowotnego całkowite koszty amerykańskich pracodawców gwałtownie rosną. Foothold America może stworzyć model kosztów dla konkretnego pracownika.
W których miastach USA zatrudnienie jest najdroższe i jak wypadają one w porównaniu z miastami europejskimi?
San Francisco jest najdroższym miastem w USA pod względem zatrudnienia, tuż za nim plasuje się Nowy Jork. Wynagrodzenia i całkowite koszty zatrudnienia osiągają tam najwyższy poziom. W Europie tylko Londyn zbliża się do tego poziomu. Na rynkach amerykańskich o niższych kosztach całkowity koszt zatrudnienia może być porównywalny lub niższy niż w Londynie, a jednocześnie zapewniać dostęp do utalentowanych pracowników.
Kiedy zatrudnienie w USA wiąże się z wyższym wynagrodzeniem netto niż na podobnych stanowiskach w Wielkiej Brytanii?
Wyższe wynagrodzenie netto w USA jest najprawdopodobniej na poziomie wyższych pensji w stanach, w których nie obowiązuje stanowy podatek dochodowy, takich jak Teksas czy Floryda. Ubezpieczenie zdrowotne finansowane przez pracodawcę dodaje dodatkową wartość, która nigdy nie jest uwzględniona w wynagrodzeniu brutto. Modeluj wynagrodzenie netto dla konkretnego stanowiska i stanu przed ustaleniem wynagrodzenia, a nie po jego ustaleniu.
ZAPYTAJ NAS
Kontakt
Wypełnij poniższy formularz, a jeden z naszych ekspertów ds. ekspansji w USA wkrótce skontaktuje się z Tobą, aby umówić się na spotkanie. Podczas rozmowy omówimy Twoje wymagania biznesowe, przeprowadzimy Cię przez nasze usługi bardziej szczegółowo i odpowiemy na wszelkie pytania, które możesz mieć.
